COLUMN THEO BOON: JAN SUISKENS, EEN LEGENDE IS NIET MEER

Jan Suiskens, ook wel of misschien nog wel beter bekend als ‘De Suis’, is niet meer. Afgelopen zondag, eerste paasdag, overleed hij op 84 jarige leeftijd uiteindelijk aan de gevolgen van Corona. Jan vond het wel best zo, waarschijnlijk. Sinds zijn grote liefde Annie anderhalf jaar geleden overleed, was Jan alleen nog maar verdrietig. Hij mistte Annie en voor hem hoefde het niet meer persé.

En hoewel ik Jan zelf misschien 5 keer in mijn leven ontmoet heb, durf ik met de hand op mijn hart te zeggen dat er een Legende is heengegaan. Zo gaat dat met legendes, door verhalen die van mond tot mond gaan, door legendarische overleveringen bereikt iemand zo’n status. Wat een kerel, ‘De Suis’ dus.

Jan kwam op jonge leeftijd naar Eindhoven. Zonder plan, zonder een dubbeltje op zak liet hij Nijmegen achter zich. Het nam letterlijk afstand van het tehuis waar hij als weeskind was opgegroeid bij de paters. Dat gegeven alleen al, man oh man. Kort door de bocht leerde hij daar Annie kennen en leerde hij tafeltennissen.

‘Vat ‘t nog eentje van Jantje.’ Jan’s lijfspreuk aan het barretje van ttv Renata waar hij sporadisch nog eens kwam kijken en als het aan mij ligt wordt die lijfspreuk vereeuwigd op een tegel of op een bord mijn part en achter dat barretje gehangen.

Jan woonde een straat achter de zaal van Renata, samen met Annie, zijn Annie. Toen hij nog wat beter te been was kwam hij nog wel eens kijken maar de laatste jaren zagen we hem eigenlijk niet meer. Nadat Annie stierf, zijn Annie, al helemaal niet meer. Zo’n 10 jaar geleden kon je bij Jan na de wedstrijd douchen als je dat wilde. Renata had geen douches maar Jan mocht je er voor wakker bellen.

De tijd dat hij nog wel kwam kijken dan kwam er ook echt iemand binnen, hij vulde de ruimte met zijn aanwezigheid. Tussen zijn biertjes door keek hij tafeltennis, lachte hij, was hij dominant en luidruchtig. Maar hij was bovenal innemend. Een innemende kerel met een hart zo groot als de zon, van goud bovendien. Hij reeg het ene mooie verhaal aan het andere, schudde ze zo, hopla, uit zijn mouw. Zo ook die ene keer dat ik hem wat langer zag en sprak dan normaal. Aan zijn lippen hing ik.

Jan was in zijn hoogtijdagen zelf een begenadigd tafeltennisser en schopte het behoorlijk ver. Hij was op goed ogenblik de onbetwiste nummer één van Brabant en behoorde tot de top 10 van Nederland. Helaas heb ik hem zelf nooit zien spelen maar uit overlevering weet ik dat het iets aparts moet zijn geweest, zo goed als hij was.

Zo speelde hij jaren Ereklasse bij ttv Maasbree. Samen met zijn teamgenoot Bert Onnes togen ze om de week in Jan’s autootje naar Maasbree om daar de thuiswedstrijden te spelen. ‘Da was heul wa,’ vertelde Jan. ‘Wij speulde in de plaatselijke sporthal en er zaten iedere week zo’n tweehonderd man op de tribune. De burgemister was een van onze trouwste supporters. Het samen mee Bert naar Maasbree rije hield ook in dat wij, vaste prik, onderweg stopten voor een pilske en een potje driebanden in een cafeeke dat op de route lag. We begonnen altijd om 14:00 uur in Maasbree en de dag dat we tegen Tempo Team moesten vergaten we de tijd een bietje uit het oog. Het was gezellig int cafeeke, we hadden goeie buurt en de pilsjes smakte goed, ge kent da wel Theoke.’ Totdat Bert op zunne klok keek en zag dat het al twee uur was geweest. “Godverdomme Jan, wat nou?” “Ginne stress Bert,” en Jan vroeg aan de kastelein of hij even mocht bellen. In Maasbree waren ze inmiddels al aardig ongerust want waar bleven die twee sterspelers nou? Jan vertelde de voorzitter door de telefoon dat ze met autopech aan de kant van de weg stonden maar dat ze er over ongeveer een uur wel zouden zijn. De wedstrijd werd een anderhalf uur uitgesteld. Tja, overmacht hè. Jan vertelt verder: ‘ik makte dun motorkap open en zurgde er vur da mun handen goed zwart waren , Bert zun handen ok. Mee een paar vegen smeer op ons gezicht en een flinke snee in onze neus kwamen we aan bij de sporthal waar de burgemister ons stond op te wachten. Hij was allang blij da we dr waren dus vraoge did ie niks. We wonnen die middag mee 7-3.’

Ik doe hem absoluut tekort met alleen bovenstaande want Jan was veel meer dan dit maar ik moest iets doen, iets schrijven.
Het ga je goed Jan, daarboven en ‘vat ‘t nog maar inne van Jantje.’

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon
Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, een sport spelen
Bron: Met dank aan Theo Boon.
Volg ons op Facebook, Instagram en Twitter of mail ons met leuke nieuwsberichten over tafeltennis
0

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten