TTnieuws.nl

Column Peter Hanning: rolgordijntjes dicht

Supporters laten zich te weinig zien en horen

Zondagmiddag moest ik even denken aan de woorden van Martin Khatchanov. Hij had net zijn debuut gemaakt voor Pecos. Hij zei na zijn openingswedstrijd dat ie het leuk vond om voor al dat publiek te spelen. Voor elke speler moet het fantastisch zijn om voor een volle zaal te spelen. Helaas zit het niet bij elke wedstrijd bomvol. Sterker nog: het aantal toeschouwers kan door het scheidsrechtersduo probleemloos tussen de sets door worden geteld en nagenoeg exact op het wedstrijdformulier worden genoteerd. Afgelopen zondag was dat niet anders aan de Brahmslaan in Leiden, waar de plaatselijke damestrots LTTV Scylla de eredivisieouverture mocht beleven. In de speelzaal zat een groepje thuissupporters schuin tegenover mij. Fanatiek hun favorieten steunend met handgeklap en aanmoedigingen. Als je thuis speelt moet dat toch een lekker gevoel geven.

Dat klinkt leuk. Toch was het aanblik niet eredivisiewaardig. Lege rieten stoelen kleuren de overkant. En toch hadden de meiden van coach Wittebrood over publieke belangstelling niet te klagen. Aan de andere kant van het glas stonden en zaten tientallen tafeltennisliefhebbers de wedstrijd te aanschouwen. Waarom zaten die lui niet aan de rand van het centrecourt? Dat had het sfeertje ongetwijfeld leuker en aangenamer gemaakt. Ik zei gekscherend nog tegen de Argusdames dat ze de rolgordijntjes beter maar dicht konden doen, zodat het publiek wellicht wel in de speelzaal hun gezicht zouden laten zien. Toen kreeg ik de bal fijntjes teruggekaatst, want een dag eerder in De Borgstee was het niet anders geweest. En ja, toen zat ook ik een deel van de wedstrijd vanaf de barkruk de wedstrijd te volgen. Weliswaar meelevend, klappend voor mooie rallies (en die waren er!) en met mijn handen tegen de ramen aan rammend om maar te laten merken dat ik er ook was om te supporteren. Ik had natuurlijk beneden op de tribune moeten zitten, daar had ik mij kunnen laten gelden.
 
Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Dat geldt natuurlijk ook voor tafeltenniswedstrijden. Met meerdere supporters wordt het sfeertje alleen maar leuker. Een sfeertje waar je dan ook graag bij wilt gaan horen. Iemand die nu een keertje komt kijken, bedenkt zich wel honderd keer om een volgende wedstrijd nog eens binnen te stappen. Sfeerloos is misschien te sterk uitgedrukt en doe ik er zeker de huidige supporters mee tekort, maar een beter woord kan ik nu niet bedenken. Hoe anders zou het zijn als die persoon zou worden meegesleept door de andere supporters en het idee heeft gehad dat hij of zij het team heeft kunnen steunen? Dat maakt het beleven van wedstrijden nou eenmaal veel leuker, toch? We in plaats van ze, dat gevoel.

Het zou leuk zijn als we dat in de speelzalen kunnen bewerkstelligen. Ik hoop dat clubs hun supporters ook gaan bedienen met een simpel programmablaadje, heet ze in ieder geval van harte welkom. Stel de teams voor. Smash Hattem deed dat vorig jaar bijvoorbeeld erg leuk! Een muziekje tussen de sets, verzin het maar. Nu gebeurt dat soort dingen zelden. Men laat het achterwege, omdat het dan toch maar gebeurt voor anderhalve man en een paardenkop. Maar ja, we moeten toch ergens beginnen. En wedden dat het allemaal veel leuker wordt?!

• Vrijdag 3 september - 07:06
• Column
• 6 reacties