Column Peter Hanning: Ouwe zemelaars
Passie ontbreekt bij te veel clubbestuurders
Volgende week zaterdag komt de bondsraad van de Nederlandse Tafeltennisbond bijeen in Utrecht. De voorbereidingen zijn in volle gang. Het belooft een leuke vergadering te worden. Leuk? Hoe kan dat nou? Ik hoor jullie allemaal denken, haha… Ik kijk er oprecht naar uit. Te meer ook omdat de bondsraad in een vernieuwde samenstelling bijeen komt. Vanuit elke afdeling twee vertegenwoordigers en zes zogenaamde functiezetelhouders. Ik heb steeds meer het idee dat de waarde van de bondsraad toeneemt. En dat is belangrijk voor iedereen die bij de tafeltennissport betrokken is.
Er moet namelijk nog wel wat verbeteren wat mij betreft. Onder meer het contact met de achterban. Want die weet ons nog nauwelijks te vinden. Of wil het simpelweg niet. Dat vind ik zeer teleurstellend, omdat iedereen met wie ik een discussie aan ga over tafeltennis in Nederland wel een mening heeft over de NTTB. Of beter, ze hebben kritiek. En dat mag! En dat moet ook kunnen, zeker. Maar wat was het mooi geweest als je inhoudelijk had meegepraat in de voorbereiding op en besluitvorming van de plannen. Het meerjarenbeleidplan 2010-2016 staat bijvoorbeeld al weken op de site van de NTTB en ik zie, hoor of lees nauwelijks reacties. Ook niet van clubbestuurders uit Noord die opgeroepen zijn om mee te denken. Slechts één reactie leverde dat op! En straks maar weer zeuren dat het allemaal anders had gekund of zelfs anders had gemoeten. En ondertussen maar lekker achterover leunend in je luie zetel blijven zitten. Tja.
Dit is voor mij weer een mooi voorbeeld van de slaapverwekkende houding van veel clubbestuurders. Er gebeurt nauwelijks iets, er wordt weinig ondernomen en keer op keer is dat een gemiste kans. Clubbestuurders moeten in actie komen, moeten zich gaan bemoeien met de toekomst van de tafeltennissport en moeten als de wiedeweerga hun eigen club in hun regio op de kaart zetten. En dan komt het best goed! Je ziet het bij clubs waar wel wordt nagedacht en waar wel de handen uit de mouwen gestoken worden. Daar groeit vaak iets moois. Maar bij (te) veel clubs gaat het langzamerhand naar z’n malle moer. En niemand schudt ze wakker of daagt ze uit. En laat dat nou net mijn inzet zijn volgende week zaterdag. De NTTB moet clubs gaan uitdagen om uit die diepe slaap te komen. Ik zeg wel eens dat veel clubs een ouderwetse schop onder hun kont moeten krijgen. Wellicht – nee ik weet het zeker- moet de nieuwe lichting de voorzitterhamer (durven) overnemen van de ouwe garde. Tafeltennis moet gaan leven bij de clubs en dat begint met passie. En dat ontbreekt hier en daar nog wel eens.
- Donderdag 10 juni - 16:20
- Column
- 1 reactie
Reacties
Beste Peter
Maak je nou een grapje? Had je dan een storm van reacties en verbeterpunten verwacht op dit werkelijk compleet nietszeggende meerjarenbeleidsplan 2010-2016? Het staat vol met dingen die elke conjo nog wel kan bedenken, zoals: "verhogen niveau eredivisie". nogal logisch dat het goed zou zijn als het niveau van de eredivisie omhoog zou gaan! "verhogen trainingskwaliteit" nogal logisch dat de trainingskwaliteit omhoog moet! "versterking talentherkenning binnen verenigingen" ja dat zou uiteraard zeer goed zijn! "tafeltennisaccommodatie op Papendal optimaliseren" nogal logisch dat dat goed zou zijn! Met andere woorden, het beleidsplan staat vol met dingen waar iedereen het alleen maar mee eens kan zijn. Niemand zal er tegen zijn dat de kwaliteit van de trainingen omhoog gaat. Daarom is er ook geen enkele discussie over. De interessante vraag is: HOE gaat het gebeuren? HOE moeten we al die dingen realiseren? En daar lees je absoluut niets over in het beleidsplan. Kortom: het beleidsplan staat vol met mooie uitspraken waar iedereen het mee eens zal zijn maar er wordt geen woord gerept over hoe die zaken daadwerkelijk uitgevoerd moeten worden. Als de NTTB de tijd en geld die er gestoken was in dit waardeloze stuk vod wat het meerjarenbeleidsplan 2010-2016 genoemd wordt, nou gestoken had in de clubs op lokatie te helpen met ledenwerving, waren we al een stuk verder richting een gezonde sport. Met nietszeggende uitspraken doen in beleidsplannen in plaats van actie ondernemen komen we er niet!