Na een bloedstollende finale brengt Andrew Baggaley ‘de beker weer thuis’

Door Yorick van Teeseling

LONDON – Tijdens de tweede dag van het World Championship of Ping Pong heeft Andrew Baggaley zich voor de derde keer in zijn loopbaan gekroond tot BetVictor World Champion of Ping Pong. De Engelsman versloeg in Alexandra Palace in een van de meest fysieke en tevens schitterende finales de titelverdediger, de Chinees Wang Shibo, in vijf sets (15-10, 12-15, 15-8, 10-15 en 15-6)en komt hiermee op gelijke hoogte met de Rus Maxim Shmyrev. Door het winnen van de finale kan hij $20.000 laten bijschrijven op zijn rekening. Chris Doran uit Engeland, kreeg net als vorig jaar de bronzen medaille omgehangen, terwijl de Chinese Chen Jie als eerste vrouw ooit in de geschiedenis van de WCPP voor brons plaats mocht nemen op het podium.

Het ‘WK Schuurpapier’ ging op zondag zijn tweede dag in nadat de dag daarvoor de eerste ‘schifting’ had plaatsgevonden waarbij de beste zestien spelers overbleven. De Nederlandse afvaardiging merkte op de eerste dag dat het niveau erg hoog was en dat eigenlijk alleen Martin Groenewold in het huidige deelnemersveld stand kon houden. ‘De Kale Strijder’ had op papier een goede kans om zich voor de tweede dag te plaatsen, maar de Deen Benjamin Sørensen was tijdens de knock-outfase toch net iets beter dan Martin. De twee overige Nederlanders , Lars Adema en Kelvin Heemstra, wisten helaas niet hun poule door te komen.

Dat neemt niet weg dat zowel Lars als Kelvin toch hebben gestreden voor wat ze waard waren. Ondanks hun vroege uitschakeling genoten ze zichtbaar van hun deelname, want het is niet voor iedereen weggelegd om aan het elk jaar steeds sterker wordende deelnemersveld te kunnen worden toegevoegd. Aan de namen die hun poule wisten te overleven was duidelijk te zien dat het deelnemersveld elk jaar sterker wordt. Spelers die vorig jaar hun poule doorkwam lagen er al snel uit en tussen de namen die wel hun poule wisten te overleven zaten ook een paar verrassingen. De Fransman Yohan Lecomte en de Zweed Anton Anderson debuteerden op het ‘WK’ en bereikten de laatste 32.

Beide spelers genoten van de vele aanmoedigingen vanuit het Nederlandse kamp, mede doordat beide spelers vaak te bewonderen zijn in Nederland en ook doordat ze door hun persoonlijkheid erg geliefd zijn bij het Oranjekamp. De loting was en is zoals elk jaar mede bepalend hoever een speler kan komen. Anderson trof het beter dan Lecomte. De Zweed zag zich gekoppeld aan de ‘mindere’ Jan Olek uit Polen, terwijl de Franse verrassing Chris Doran uit de koker zag komen. Het contrast was dan ook groot, Anderson had vanaf het begin het geloof om door te gaan, terwijl Yohan al tijdens het inspelen wist dat er eigenlijk geen eer te behalen was.

Onder luide aanmoediging van alle Nederlandse supporters wist Anderson de Pool in drie sets aan de kant te schuiven en liep naar de ‘Dutchies’ toe om dit historische moment mee te vieren. Waar de ene debutant won, verloor de ander. De Fransman Lecomte verloor, zoals misschien wel werd verwacht, vrij dik van de Engelsman. Ondanks dat is Lecomte meer dan tevreden met zijn debuut in ‘Ally Pally.’ De laatste jaren wist hij zich net niet te plaatsen en dit jaar kreeg hij van de organisatie een wildcard. Iets wat bijna door iedereen wel gesteund werd en hem ook van harte werd gegund. 

Tijdens de laatste 32 waren de Slowaak Lubomir Pistej en de verliezend finalist van vorig jaar, de Chinees Huang Jungang, de grootste verrassingen die zich niet wisten te plaatsen bij de laatste zestien. Alle ‘grote namen’ gingen relatief makkelijk door, waardoor alle aanwezigen in Londen wisten dat de zondag wel eens vuurwerk kon opleveren. Het was tijdens de eerste dag van zo’n groot toernooi een beetje de spreekwoordelijke kat uit de boom kijken en de insider wist van te voren wel zo’n beetje welke namen de tweede dag zouden halen en welke deelnemers te licht bevonden zou worden en de eerste dag hun Waterloo zouden vinden. 

Dat de ene dag de andere niet is, was nooit zo van toepassing als tijdens dit weekend. En dan zowel op het sportieve aspect als op alles er om heen. Vooraf werd wel gevreesd dat het toernooi aan identiteit en belangstelling aan het verliezen was. Dat werd ook wel bevestigd in de aanloop naar dit toernooi doordat elke speler ‘zomaar’ een flink aantal vrijkaarten kon krijgen evenals deelnemers aan de twee ‘Last Chance Saloon’.  Daarnaast had de organisatie op zaterdag nog te maken met een flink aantal kinderziektes.

Zo viel bijna iedereen voor de eerste keer het muziekvolume op. Iets aan de te harde kant, waardoor een gesprek met je buurman niet mogelijk was maar ook de interviews niet te horen waren, die na afloop te volgen waren op de schermen boven de televisietafel. Daarnaast waren de aanwezige scheidsrechters af en toe niet helemaal scherp en veranderde het licht op de tweede grote tafel regelmatig tijdens de rally’s. Er werd dan ook reikhalzend uitgekeken naar de twee dag, hopend dat dit slechts opstartproblemen waren. En uiteindelijk zou de tweede dag het meer dan vergoeden en zorgen voor een totale ommezwaai qua verwachtingen en beleving. 

Na een lange dag in ‘Ally Pally’ , want de laatste wedstrijd werd pas rond negen uur gespeeld, was al tijdens de eerste sessie op zondag te zien dat alle signalen erop wezen dat het wel eens een onvergetelijke en noemenswaardige dag kon worden. De toon werd namelijk al tijdens de tweede wedstrijd gezet. De Chinese speelster Chen Jie stond tegenover de Spanjaard Oriol Monzo. Chen kreeg van de organisatie een wildcard en liet vorig jaar al zien de mannelijke collega’s wel degelijk weerstand te kunnen bieden en kon dus geschiedenis schrijven. Nog nooit had een vrouw zich geplaatst voor de kwartfinales van dit mondiale toernooi en kreeg via de Spanjaard de uitgelezen mogelijkheid om zich daarvoor te plaatsen. Waar Monzo, de nummer 1061 op de ITTF ranking, op zaterdag nog indruk maakte door de zilveren medaillewinnaar van vorig jaar uit het toernooi te kegelen, liet hij het afweten tegen Chen. 

Al vanaf het begin had de Spanjaard moeite met het spel van de Chinese en ging er vrij hard af. Vanaf het moment dat het publiek doorhad dat er een sensatie in de lucht hing, gingen ze vocaal massaal de kant kiezen van Chen. Ze won de wedstrijd uiteindelijk makkelijk, maar bleef stoïcijns en nam de felicitaties in ontvangst. Na deze wedstrijd won de wereldkampioen van 2017, Yan Weihao van zijn landgenoot en werd er langzaam uitgekeken naar de volgende kraker in de kwartfinale. De Russische drievoudig kampioen Maxim Shmyrev tegen de Engelsman Andrew Baggaley.

Deze twee heren hebben in het verleden van dit toernooi elkaars leven vrij vaak zuur gemaakt en stonden in de finale van 2016 toen de Engelsman de Rus met 3-2 aan de kant schoof. De verwachtingen waren  hooggespannen, maar er waren ook twijfels. De gezondheid van Maxim liet hem de afgelopen periode vaak in de steek, hij moest tijdens een toernooi in China zelfs geopereerd worden en droeg een brace om zijn knie. 

Maar vanaf het eerste moment was het spektakel, en ging de eerste set net aan naar Baggaley. De tweede ging naar de Rus, waardoor een derde set de beslissing moest gaan brengen.  Deze werd door de tweevoudig wereldkampioen gewonnen, waardoor hij het moest opnemen tegen een andere oud-wereldkampioen: Yan Weihao. Yan won het toernooi in 2017. De Zweedse sensatie, Anton Anderson, schoof in een spannende pot de bedwinger van Martin Groenewold, Benjamin Sørensen aan de kant en Chris Doran ging op cruisecontrol ook door naar de kwartfinale. Inmiddels waren de tribunes goed bezet en wees alles erop dat de tweede dag toch de gehoopte sfeer en hoge verwachtingen zou kunnen waarmaken. De laatste kwartfinale waar iedereen toch naar uit keek ging tussen Alexander Flemming en Liang Xue.

De Duitser werd door menigeen getipt als potentiele winnaar van het ‘WK Schuurpapier,’ won in aanloop naar dit toernooi twee sterk bezette toernooien in China en was in vorm. Beide spelers wisten één set te winnen hetgeen betekende dat er een derde set aan te pas moest komen. Bij 13-12 miste de Chinees en leek Flemming opgelucht adem te kunnen halen. Echter, ondanks luide aanmoedigingen vanuit het Duitse vak verslikte ‘The Flash’ zich en verloor de partij met 15-14. Je zag een golf van ongeloof, verbazing en mensen waren geschokt door dit resultaat. Want iedereen had gedacht dat Flemming hoge ogen gooide. 

Waar iedereen op de eerste dag nog enigszins hoopvol gestemd was over de sfeer en in welke richting het toernooi in de toekomst zou gaan, werd de tweede dag langzaamaan duidelijk dat er wel over nagedacht werd. Tussen de wedstrijden door werd er van alles gedaan om de sfeer er in te houden. Zo nam een goochelaar Alexander Flemming in de maling, lieten twee turnkampioenen hun oefeningen zien en werd er een zogenaamde dance-off gehouden. Het volumeknopje van de muziek werd iets naar beneden geschoven, maar stond toch nog iets aan de harde kant. Al met al waren de tribunes uitverkocht, was het in vergelijking met vorig jaar sfeervoller en lijkt Matchroom de goeie weg ingeslagen om dit toernooi op een goeie manier neer te zetten.

 In de kwartfinales stond één wedstrijd vast waar men absoluut bij moest zijn geweest: de wedstrijd tussen de Engelsman Andrew Baggaley en de Chinees Yan Weihao. De twee heren zijn samen goed voor drie wereldtitels en dat was goed te zien. Baggaley stond in de tweede wedstrijd al met 1,5 been bij de uitgang, maar op miraculeuze wijze ontsnapte hij, werkte een flink aantal matchpoints weg en won de tweede set. Dit met sensationeel mooi spel in combinatie met het thuispubliek. In de derde set stoomde hij door en walste over de Chinees heen en de tweevoudig winnaar van het ‘WK Schuurpapier’ won en plaatste zich voor de halve finale waarin hij het moest opnemen tegen de Chinese dame Chen Jie die haar landgenoot Hu Junchao verrassend versloeg. Chris Doran en de titelverdediger Wang Shibo wonnen de laatste kwartfinale.

Hierdoor stonden Engeland en China tegenover elkaar om uit te maken wie er in de finale zou staan. Zou het een ‘All England final’ worden of toch weer een Chinees onderonsje? De avond- en tevens de laatste sessie van dit toernooi zou antwoord geven op al deze vragen. Het was ook de vraag in hoeverre Chris Doran zich kon wapenen tegen de huidig wereldkampioen. Tot aan de halve finale had de meervoudig WUTTO-kampioen zich niet of nauwelijks bovenmatig hoeven in te spannen om door te gaan, iets wat de andere halve finalisten wel moesten. De eerste halve finale tussen Andrew Baggaley en Chen Jie was nooit echt spannend.

Waar de meeste tegenstanders van Chen Jie bleven steken op de felheid en het vaste spel van de Chinese, kon de Engelsman vanaf de eerste balwisseling door haar spel heen prikken. Baggaley overdonderde zijn tegenstander en kon met zijn power vrij eenvoudig de winst naar zich toetrekken. We zouden dus minimaal één Engelsman in de finale krijgen, maar zou daar een tweede bijkomen? Tijdens de World Cup in China speelden beide heren tegen elkaar: Chris Doran en Wang Shibo. Toen trok Doran aan het kortste eind. Het Engelse publiek schreeuwden de longen uit hun lijf, maar de huidige wereldkampioen was te goed voor de Engelsman. Na afloop gaf Chris ook toe dat hij liever tegen één ‘grote naam’ had gespeeld om zo toch lekkerder in het toernooi te komen. 

De afgelopen dagen was hij ook ziek geweest, waardoor zijn fysieke gesteldheid hem ook min of meer in de steek liet. Maar dat neemt niet weg dat Chris mag terugkijken op een zeer geslaagd toernooi. Toen zaterdag werd geloot voor de vervolgronde werd al snel duidelijk dat het bovenste deel van speelschema het zwaarst was in vergelijking met het onderste deel. De winnaar van het toernooi zou uit die kant van het schema komen, ook al omdat spelen in dat deel extra lang rust betekende. Uit de statistieken blijkt namelijk dat de afgelopen acht jaar de winnaar steeds voortkwam uit dat bovenste speelschema. Voor een uitverkochte zaal stonden Andrew Baggaley en Wang Shibo in de finale.

Om de sfeer er nog eens extra in te krijgen werd “Sweet Caroline” ingezet en de hele zaal zong mee. In combinatie met het doven van de lichten en de telefoontjes die voor het licht zorgde, zat de sfeer er goed in. Iedereen ging er eens goed voor zitten want dit zou echt het slotstuk moeten worden. Deze finale zou de geschiedenis ingaan als de meest slopende en fysieke finale ooit in de geschiedenis van de WCPP. Mede doordat Colin Wilson en Tony West al twee dagen opgesloten zaten in hun commentaarhokje kregen ze gezelschap van Alexander Flemming. Eerst werd ook nog Chris Doran gevraagd, maar hij zag zelf niet het nut er van in om daar met meer dan zes man te gaan zitten.

Drie man in een commentaarhokje, het publiek in Alexandra Palace ging op het puntje van hun stoel zitten en was klaar om de trophy weer naar huis te brengen. Meermaals werd daar naar gerefereerd met het liedje: “Ping Pong is coming home,” wat tijdens het WK geregeld te horen was toen Engeland de halve finale bereikte. Maar vanaf het was genieten en was er van aftasten van beide kanten geen sprake. Overspinrally’s, uit tweede positie backhands overnemen en elkaar onder druk blijven houden. Deze wedstrijd had alles wat een wedstrijd spectaculair maakt.  Een betere, sensationelere en meer zenuwslopende finale had het publiek niet kunnen krijgen. Het begin van de wedstrijd is meestal mede bepalend voor het verdere verloop. 

De Engelsman kwam beter uit de startblokken, speelde echt astronomisch goed en de Chinees Shibo liep vanaf het begin achter de feiten aan. Wellicht nog niet helemaal goed uitgerust, bereikte de finale in de vijfde en laatste set een anticlimax. De huidige wereldkampioen kreeg last van kramp, vroeg een time-out aan en werd medisch behandeld. Hij kon amper meer lopen en Baggaley maakte daar goed gebruik van. Dit gebeurde bij een stand van 7-2 in het voordeel van de Engelsman. In de tussentijd werd het publiek steeds luidruchtiger, werd het liedje “Ping Pong is coming home,” steeds meer en meer ingezet en ging men zich opmaken voor de kroning van een nieuwe wereldkampioen.  Uiteindelijk was het dan zover: na het benutten van zijn matchpoint, stortte de Engelsman ter aarde en kon hij het niet geloven. 

Nu een drievoudig wereldkampioen en op de weg naar de titel drie andere wereldkampioenen verslaan. Iedereen was het er over eens dit is de terechte wereldkampioen van 2019. De nieuwe wereldkampioen won dit toernooi al eerder in 2015 en 2016 en kan daar nu de editie van 2019 aan toevoegen. Hij is nu samen met de Rus  Maxim Shmyrev, die het toernooi in 2011, 2013 en 2014 won, de enige speler die dit toernooi drie keer weet te winnen. Er was trouwens nog meer goed nieuws vanuit de organisatie te melden: het toernooi blijft minimaal zeven jaar in ‘Ally Pally’ en zal dus de eerste komende tijd niet gaan verhuizen naar China. 

Na afloop gaf de kersverse ‘Wereldkampioen Schuurpapier’ toe dat hij het nog steeds niet kon geloven en dat hij erg diep had moeten gaan. “Wang dwong me zijn wil op, ik moest diep graven en vooral het geloof houden dat het goed zou komen,” zei Baggaley opgelucht. De organisatie kan terugkijken op een geslaagd toernooi al zijn er toch een aantal verbeterpunten. Zo blijven de Chinese spelers de batjes manipuleren door ze met een vijl platter of in ieder geval bij te schuren. Dit zorgt ervoor dat het idee van: “Iedereen heeft gelijke kansen met dit batje” toch een knauw krijgt en riekt het enigszins naar competitievervalsing. Maar goed, daarvoor hebben ze nog zeven jaar de tijd om er iets op te verzinnen.

Reageer op dit artikel

avatar
  Schrijf in  
Abonneren op